Εις μνημόσυνον στα εννιάμερα του δασκάλου Γεωργίου Χ. Μανετζή

Εις μνημόσυνον στα εννιάμερα του δασκάλου Γεωργίου Χ. Μανετζή

Του Νικ. Γ. Παλάντζα

Κατά την Ελληνοχριστιανική και πατερική φιλοσοφία τίποτα στον κόσμο δεν γίνεται στην τύχη. Τίποτα δεν γίνεται έξω από το μάτι του Θεού. Όλα τα βλέπει, τα προνοεί και τα ρυθμίζει ο Θεός.

Μέριμνα για όλα, ιδιαίτερα για την σωτηρία των ψυχών μας Εκείνος, με τρόπο αθέατο σε μας, αμυδρώς κατανοητό προετοιμάζει πότε και με ποιό τρόπο θα καλέσει τις ψυχές μας στον ουρανό.

Έτσι ύστερα από μακρόχρονη ασθένεια του σώματος του Γιώργου Μάνετζη, την ταπείνωση του "Κύωνα" της ψυχής του, η ψυχική του υπόσταση υψώνονταν στην πίστη, την ελπίδα, την υπομονή, την παρηγοριά και προσμονή, την ταπείνωση που υπερυψεί και προοράται στον ζωοδότη, θεραπευτή και Σωτήρα των ψυχών.

Έτσι "μεσούσης της εορτής διψώσα η ψυχή του νάματα" (Μεσοπεντηκοστή 26/5) και εόρτιο του Ιωάννου του Ρώσου.

Ο Άγιος συνόδευσε την ψυχή του Γεωργίου στην Βασιλεία των ουρανών, ο οποίος επί πολλά έτη στις εόρτιες ακολουθίες έψαλε και λάτρευε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Φαρσάλων, όπου η μνήμη του τιμάται ιδιαιτέρως. Συνόδευσε την ψυχή του ψάλτη του, τον δάσκαλο, σώφρονα παιδαγωγό, φίλο αγαπητό, κοινωνικό και εκκλησιαστικό εργάτη Γιώργο Μανετζή.

Δεν ήταν αυτό της τύχης αλλά ευλογία και κάλεσμα να εορτάσει στην ουράνιο λειτουργία τους Αγίους: Ιωάννη τον Ρώσο, τον Δημήτριο, τον Νικόλαο και τον Προφήτη Ηλία που τίμησε με την ψαλμωδία του χρόνια πολλά.

Ο Γιώργος γεννήθηκε στο Βόλο το 1946, από γονέα που έφερνε στο γονίδιο του τη Σμύρνη της Δακρυσμένης Μικρασίας. Οι γονείς του Χρήστος και Αλεξάνδρα φοίτεψαν στην ψυχή του τον σπόρο της πίστης σε αυτόν και στις αδελφές του Αναστασία, Σοφία και Βασιλική.

Δημιούργησαν χριστιανική οικογένεια, κοινωνικά έντιμη και υψωμένη επιστημονικά, αφού και τα τέσσερα παιδιά τους έγιναν επιστήμονες παιδαγωγοί, εκπαιδευτικοί, με οικονομικά μέσα το βελόνι και το ψαλίδι των γονιών τους.

Ο Γιώργος απεφοίτησε από το 1ο Δημοτικό Σχολείο των Φαρσάλων όπου έτυχε δάσκαλό του τον αξιόλογο κ. Μπαμπαλέτσο.

Στο Γυμνάσιο έτυχε καθηγητή τον σοφότατο παιδαγωγό φιλόλογο Νίκο Μπαζιάνα και την σύζυγό του Ιωάννα Ροζάκη, επίσης φιλόλογο, κόρη του καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Ροζάκη.

Την εποχή τους το μορφωτικό και πνευματικό επίπεδο των μαθητών της κοινωνίας των Φαρσάλων είχε υψωθεί, διότι ο Νίκος Μπαζιάνας ήταν πολύ κοινωνικός, θα έλεγα λαϊκός τύπος ανθρώπου και με τα δημοσιεύματά του, ιστορικά, λαογραφικά, ποιητικά προσήλκυε πολλούς και επηρέαζε τους μαθητές του.

Μετά το Γυμνάσιο, τότε εξατάξιο, εισήχθη στην Ακαδημία Λαρίσης αμέσως, χωρίς φροντιστηριακή "παραπαιδεία" από την οποία απεφοίτησε με άριστη βαθμολογία. Το όνειρο των πτωχών γονέων του, Χρήστου και Αλεξάνδρας, ικανοποίησε επαξίως ο Γιώργος. Ίδια χαρά και τιμή έδωσε και στις αδελφές του.

Το "δάσκαλος" τα χρόνια εκείνα ήταν υψηλό λειτούργημά, δεν το λέω επάγγελμα, και η κοινωνία το έβλεπε σε υψηλό επίπεδο.

Ως δάσκαλος υπηρέτησε σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας, όπου δίδαξε, παιδαγώγησε και διδάχτηκε. Γνώρισε καλά την Ελληνική κοινωνία από την οποία εμπλούτησε τον σώφρονα, άλλωστε, και εκπαίδευτο χαρακτήρα του. Υπηρέτησε κατ' εκλογήν και στη Γερμανία.

Ως δάσκαλος υπήρξε ζηλωτής της εκπαίδευσης, δάσκαλος και παιδαγωγός. Ως επιστήμων δεν αρκέστηκε μόνον σε αυτό. Θρήσκευε συνειδητά με πίστη και κατανόηση των εκκλησιαστικών κειμένων. Το χάρισμα της μελωδικής του φωνής τον ξεθάρρεψε και ανέβηκε νωρίς στο αναλόγιο του Ψάλτη. Σπούδασε την Βυζαντινή Μουσική σε άριστη απόδοση.

Έτυχε διδασκάλους του, τον καλλιφωνότατο Δημήτριο Φουτζόπουλο και τον μουσικότατο Αχιλλέα Συρόπουλο.

Η καθαρή ανάγνωση και η ευχάριστη μελωδική φωνή του, άφησε μνήμες ανεπανάληπτες.

Ο Γιώργος Μάνετζης είχε συνέπεια λόγων και πράξεων. Γίνονταν δάσκαλος εκ του φυσικού του με το παράδειγμά του.

Ήπιος, ευγενικός, σοβαρός, μετρημένος, καλόκαρδος, ολοκληρωμένος χαρακτήρας.

Όπως ακριβώς ο αρχαίος Έλληνας Μένανδρος (342-291 π.Χ.). Ιστορικός συγγραφέας χαρακτηρίζει τον άνδρα: "Ανδρός ο χαρακτήρ εκ λόγου και πράξεως γνωρίζεται". Τοιούτος υπήρξε ο Γ. Μάνετζης. Αγαπήθηκε και εκτιμήθηκε από όσους είχαν την τύχη να γνωρισθούν μαζί του.

Η ζωή του στην ενορία του Αγίου Νικολάου Φαρσάλων υπήρξε το ίδιο αξιόλογη όση και στην εκπαίδευση.

Διότι ο Γ.Μ. ως ψάλτης και η κατά πάντα άξια σύζυγός του Ευανθία (Έφη), εκπαιδευτικός κατηχήτρια επί πολλά έτη, υπήρξαν βασικά στελέχη λειτουργικότητας της ενορίας του Αγίου Νικολάου μετά τον Ιερέα.

Ευτύχησαν να αναθρέψουν εν πνεύματι Κυρίου, τρία τέκνα: τον Χρήστο, τον Αντώνιο, την Αλεξάνδρα και τον νεογέννητο εγγονό. Τρία τέκνα, τρεις λαμπάδες, τρεις επιστήμονες, τρεις χάρες που τιμούν την οικογενειακή του καταβολή και τον πατέρα τους. Στην επουράνιο αιώνιο ζωή απολαμβάνει το Δίκαιο τίμημα, τον έπαινο του Δικαίου.

Εμείς οι περιλειπόμενοι φίλοι της παρέας του στον Πλάτανο του Βαρουσίου, του ευχόμαστε αιωνία η μνήμη και καλό παράδεισο.



 XX
Πηγή: Εφημερίδα "Νέα Φάρσαλα"
back to top

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ