Με αφορμή τις μεγάλες θεομητορικές και δεσποτικές εορτές του Αυγούστου, τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος (6 Αυγούστου) και την Κοίμηση της Θεοτόκου (15 Αυγούστου), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμος απευθύνει τις πατρικές ευχές και το πνευματικό του μήνυμα προς τον Ιερό Κλήρο και το χριστεπώνυμο πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας.
Στα μηνύματά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρεται στη βαθιά θεολογική σημασία των δύο μεγάλων εορτών της Ορθοδοξίας, υπογραμμίζοντας ότι η Μεταμόρφωση του Κυρίου αποτελεί πηγή φωτισμού και ενίσχυσης για κάθε πιστό, ενώ η Κοίμηση της Θεοτόκου υπενθυμίζει την ελπίδα της Αναστάσεως και τη διαρκή προστασία της Παναγίας προς όλους τους ανθρώπους.
Ακολουθούν αυτούσια τα εόρτια μηνύματα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου:
Μήνυμα για τον εορτασμό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
«Ἀγαπητοί μου, Λάμπει καί πάλι ὁλόφωτη ἡ Ἑορτή τῆς Θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Καί ἑορτάζεται μέσα στήν καλοκαιρινή περίοδο, ὁπότε καί ὁ αἰσθητός ἥλιος φωταυγεῖ περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη περίοδο. Δέν συνέβη μέσα στό καλοκαίρι τό γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως. Συνέβη σαράντα ἡμέρες πρίν τή Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή περίοδο χειμῶνα πρός ἄνοιξη. Δέν θά μποροῦσε ὅμως, ἡ κατ᾽ ἐξοχήν Ἑορτή τοῦ Φωτός νά πανηγυριζεται στή μουντάδα τοῦ χειμερινοῦ ἤ ἀνοιξιάτικου καιροῦ. Χρειαζόμαστε τό ὁλόφωτο Ἑλληνικό καλοκαίρι γιά νά νοιώσουμε καί μέ αἰσθητό τρόπο τή δόξα τῆς Θεότητος.Γιατί δέν γιορτάζουμε τή Ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως σαράντα ἡμέρες πρίν τή Μεγάλη Παρασκευή; Μά διότι κάτι τέτοιο θά ἦταν τελείως ἀδόκιμο καί ἀντιπνευματικό. Γιατί; Διότι σαράντα ἡμέρες πρίν τή Μεγάλη Παρασκευή ἔχουμε ἤδη μπεῖ στήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή, τήν πιό πνευματική περίοδο τοῦ ἔτους, ὅπου ὅμως κυριαρχεῖ ἡ θλίψη γιά τίς ἁμαρτίες μας κι ἡ προσπάθεια μετανοίας. Καί τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τό ὅλο κλίμα εἶναι πένθιμο, ἀκόμη καί τά χρώματα μέσα στόν Ἱερό Ναό. Θυμηθεῖτε ὅτι τότε φορᾶμε στήν Ἁγία Τράπεζα μελανά ἄμφια κι ὄχι λαμπρά, ἐνῶ κι οἱ Κληρικοί ἐνδύονται ἀναλόγως. Δέν ταιριάζει λοιπόν, μέ τό κατανυκτικό κλίμα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ δυναμική Ἑορτή τῆς φανερώσεως τῆς Θείας Δόξης, τῆς ἐλλάμψεως τοῦ Θείου Φωτός, τῆς ὁλόλαμπρης παρουσίας τοῦ Χριστοῦ! Γιατί τοποθετήθηκε ἡ Ἑορτή τήν 6η Αὐγούστου; Μέ τί κριτήρια; Ποιός τό ἀποφάσισε; Στίς 14 Σεπτεμβρίου 629, ὁ Αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ἐπιστρέφει νικητής καί τροπαιοῦχος ἀπό τήν ἐκστρατεία του ἐναντίον τῶν Περσῶν. Ἐνσυνείδητα δέν κατέστρεψε τελείως τήν Περσική Αὐτοκρατορία προτιμῶντας τήν εἰρήνη, μέ ρητό ὅρο ὅμως, νά ἐπιστραφεῖ τό μεγαλύτερο σέβασμα τῆς Χριστιανοσύνης, ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου, τόν ὁποῖον οἱ Πέρσες εἶχαν ἀρπάξει ὅταν κατέλαβαν τά Ἱεροσόλυμα τό 614. Στίς 14 Σεπτεμβρίου 629 λοιπόν, ὁ Τίμιος Σταυρός ὑψώνεται μέσα στήν Κωνσταντινούπολη ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ναοῦ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας! Ἀπό τότε ἡ μέρα αὐτή ἑορτάζεται στήν Ἐκκλησία ὡς μέρα χαρμολύπης καί μάλιστα κατά τήν Ἐκκλησιαστική συνείδηση λογίζεται ὡς δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή καί εἶναι αὐστηρή νηστεία. Τί πιό φυσικό λοιπόν, ἡ Ἐκκλησιαστική συνείδηση νά καθιερώσει νά ἑορτάζεται ἡ Ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως σαράντα μέρες πρίν τή δεύτερη αὐτή Μεγάλη Παρασκευή; Ἔτσι, ἐπελέγη ἡ 6η Αὐγούστου ὡς ἡμέρα Πανηγύρεως τῆς Ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἀκριβῶς γιατί ἡ ἡμέρα αὐτή εἶναι σαράντα ἡμέρες πρίν τήν 14η Σεπτεμβρίου, ἡμέρα Ἑορτῆς τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ.Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου προηγήθηκε πρίν τή Σταύρωση γιά νά πάρουν θάρρος οἱ μαθητές καί νά μήν ἀπελπιστοῦν ἀπό τό Πάθος τοῦ Κυρίου. Κι ἡ Ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως ἑορτάζεται πρίν τήν Ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, γιά νά πάρουμε θάρρος καί νά μήν ἀπελπιζόμαστε στίς δυσκολίες τῆς ζωῆς. Πρίν τόν Σταυρό, ὁ Χριστός μας φανέρωσε τή Δόξα Του γιά νά ἐπιστηριχθοῦν καί νά ἐνισχυθοῦν οἱ Μαθητές. Κι ἐμεῖς ἑορτάζουμε τή Μεταμόρφωση, ὄχι ἁπλῶς στήν προοπτική τῆς ἄλλης Ἑορτῆς, τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀλλά στήν προοπτική τοῦ φωτισμοῦ μας, ὥστε νά βαστάσουμε τόν ὅποιον προσωπικό μας Σταυρό, τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς, ἀλλά καί τόν πνευματικό ἀγῶνα, ὥστε νά ἀναδειχθοῦμε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ καί μέτοχοι τῆς Θείας Δόξης. Μακάρι νά ἀξιωθοῦμε ὅλοι αὐτοῦ τοῦ Θείου Φωτισμοῦ, αὐτῆς τῆς Θείας Δόξης, αὐτῆς τῆς πνευματικῆς μας καταξιώσεως. Ἀμήν.
Μέ πατρικές εὐχές,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ †Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος».
Μήνυμα για τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
«Ἀγαπητοί μου, Εἶναι σκάνδαλο στούς ἐκτός Ἐκκλησίας, εἴτε αὐτοί εἶναι ἀγνωστικιστές, εἴτε Προτεστάντες, εἴτε ἑτερόθρησκοι, αὐτό τό ὁποῖο κάνουμε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πανηγυρίζοντας τή σημερινή Ἑορτή. Καί τοῦτο διότι ἐπιμένουμε νά γιορτάζουμε ὄχι θάνατο, ἀλλά Κοίμηση. Ἐπιμένουμε νά πανηγυρίζουμε τήν ἔξοδο τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπό τόν κόσμον αὐτόν. Δέν ἀπογοητευόμαστε ἀπό τό ὅτι ἡ Παναγία μας καταλαμβάνεται ἀπό τόν θάνατο, ἀντιθέτως ψάλλουμε «μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς»! Παγχαρμόσυνη Πανήγυρη! Καί στή μέση μιά Εἰκόνα. Τί ἀπεικονίζει; Μιά κηδεία. Τέτοια πού ὅμοιά της δέν εἶδε, οὔτε πρόκειται ποτέ νά ξαναδεῖ ἡ ἀνθρωπότητα!Ἦταν τέτοια ἡ τιμή πρός τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου πού οἱ Ἀπόστολοι σταμάτησαν τό ἔργο τους, νά κηρύττουν τό Εὐαγγέλιο σέ ὅλην την κτίση καί συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά στά Ἱεροσόλυμα γιά νά τελέσουν τήν κηδεία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ! Ἡ Ἐκκλησία σά νά σταμάτησε τή λειτουργία Της κι ἐπικεντρώθηκε ἀποκλειστικά στούς ἐξοδίους ὕμνους γύρω ἀπό τή νεκρική κλίνη τῆς Παναγίας μας! Οἱ Οὐράνιες Δυνάμεις, σά νά ἀνέστειλαν πρός στιγμήν τήν οὐράνια δοξολογία γιά νά ὑμνήσουν αὐτήν, χάρη στήν ὁποίαν εἶδαν περισσότερο Φῶς, ἔγιναν σοφώτερες και καθαρότερες, ἀλλά καί τήν ἀγαθότητα καί σοφία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ περισσότερο βίωσαν! Σάν νά σταμάτησαν τά πάντα καί νά στράφηκαν πρός τή Γεθσημανῆ. Στήν ἀρχή μέ λύπη, μετά μέ προσμονή καί τελικά μέ τέτοια χαρά, πού μόνο μέ τή χαρά τῆς Ἀναστάσεως μπορεῖ νά παραλληλισθεῖ! Γιατί ὅλα αὐτά; Γιατί εἶναι φυσιολογική καί ἀναμενόμενη, ἴσως καί ἐπιβλητέα ἡ λύπη καί ἡ θλίψη ὅταν χάνεται δικό μας πρόσωπο. Κι ὁ Χριστός δάκρυσε μέ τόν θάνατο τοῦ Λαζάρου κι ἄς ἤξερε ὅτι θά τόν ἀνέσταινε. Στήν περίπτωση τῆς Παναγίας, τήν ἀρχική θλίψη διαδέχθηκε ἡ προσμονή, καθώς ἡ Ἐκκλησία δέν ἄντεχε στήν ἰδέα ὅτι ἡ φθορά τοῦ θανάτου θά μποροῦσε νά καταλάβει τό Θεομητορικό Σῶμα. Δέν θά μποροῦσε νά θεωρήσει ἡ Ἐκκλησία ὡς φυσική ἐξέλιξη τήν ἀνάλυση τοῦ Σώματος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτοκου μέσα στόν τάφο. Ὄχι τό Σῶμα στό ὁποῖο σαρκώθηκε ὁ Μονογενής Υἱός καί Λὀγος τοῦ Θεοῦ! Ὄχι τά σπλάγχνα καί τά παρθενικά αἵματα, τά ὁποῖα βάστασαν ὄχι Προφήτη, ὄχι Δίκαιο, ὄχι Ἅγιο, ἀλλά τόν μόνον Ἅγιο καί ἐν Ἁγίοις ἀναπαυόμενο Θεό! Δέν εἶναι τό Σῶμα μιᾶς ὁποιασδήποτε γυναίκας, ἀκόμη καί τῆς πλέον εὐσεβοῦς. Εἶναι τό πανάσπιλο καί πανακήρατο καί πάντιμο Σῶμα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, αὐτό τό ὁποῖο ἐξέλεξε ὡς κατοικία Του ὁ ἴδιος ὁ Θεός!Γι᾽ αὐτό καί οἰκονομεῖται ἡ καθυστέρηση τοῦ Ἁγίου Ἐνδόξου Ἀποστόλου Θωμᾶ! Γιά νά ἀνοίξει καί πάλι ὁ τάφος, προκειμένου ὁ Θωμᾶς νά προσκυνήσει καί νά διαπιστωθεῖ ὅτι ὁ θάνατος δέν κράτησε τή Μητέρα τῆς Ζωῆς! Μπορεῖ ὅπως ὁ Υἱός Της, νά γεύθηκε θανάτου ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, δέν καταλήφθηκε ὅμως, ἀπό τόν θάνατο! Ἡ Μετάστασή Της, δηλαδή ἡ μέ ἐντολή τοῦ Υἱοῦ Της, Ἀνάσταση πρίν τήν Κοινή Ἀνάσταση ὅλων μας, σημασιοδοτεῖ ὄχι ἁπλῶς τήν παραλαβή Της στίς αἰώνιες μονές γιά νά συμβασιλεύει καί νά συνδιαιωνίζει μέ τόν Υἱό Της, ἀλλά καί τήν αἰώνια προστασία Της στόν κόσμο, σέ ὅλους ἐμᾶς, τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν αἰώνων, ὅλων τῶν ἐποχῶν, τούς ὁποίους συντρέχει, ἀσχέτως ἄν Τήν ἐπικαλούμαστε ἤ ὄχι, καθώς ἡ κάθε μάνα μεριμνᾶ γιά τό παιδί της, ἀκόμη καί τό πιό ἄτακτο, ἀκριβῶς γιατί ἡ μητρική της ἀγάπη δέν έξαρτᾶται ἀπό ἐξωτερικές ἤ ἀνταποδοτικές συμπεριφορές, ἀλλά προστρέχει ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη ἤ κίνδυνος, γιά νά καλύψει, νά σκεπάσει, νά συντροφεύσει. Σήμερα ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πανηγυρίζουμε τή Μάνα μας, τήν προστάτιδά μας, τήν Παναγία μας! Καί ἀντιγράφουμε στήν τιμή τόν Ἅγιο Θεό γι᾽ αὐτό καί Τήν τιμᾶμε μέ τρόπο εὐαγγελικό, Χριστοκεντρικό, Θεοπρεπῆ, θεολογικό, μέ μια λέξη Ὀρθόδοξο! Βοήθειά μας Ἀδελφοί, ἡ μάνα Παναγιά! Νά ἔχουμε ὅλοι τήν Οὐράνια Χάρη Της καί τή Θεοπειθῆ Εὐχή Της!Αὐτῆς Ἁγίαις Πρεσβείαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἀμήν.
Μέ πατρικές εὐχές,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ †Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου Ἱερώνυμος».
xx
